Co powoduje utratę istotności słów? Jakie są przyczyny rozmycia ich głębszego znaczenia? Czy warunki, które sprawiają, że w nadmiarze bodźców zmysłowych, psychicznych oraz intelektualnych, przepadają bezpowrotnie słowa, które są nośnikami istotnych treści, nie stwarzają zarazem pobudek do zdecydowanego przeciwdziałania dalszemu rozpraszaniu sensu? Jak miałoby się to jednak dokonywać? W jaki sposób można by łączyć w obecnej sytuacji cywilizacyjnej odpowiedzialność za słowo z odpowiedzialnością za życie?

Wszelkie rodzaje ćwiczeń mądrościowych, które praktykowano w różnych tradycjach kulturowych, służą kształtowaniu człowieczeństwa, a zarazem uaktywnianiu tych form dyscypliny wewnętrznej, które powstają w żywiole jednoczenia rozumu, uczuć i woli. Dzięki temu tworzony dyskurs filozoficzny staje się próbą powracania do źródeł słowa.

Sensu istotnych prawd uchwyconych już w starożytności nie można bowiem zrozumieć inaczej, jak tylko żyjąc nimi – ponawiając ich doświadczanie. W ten sposób otwiera się możliwość realizowania najwspanialszej przygody egzystencjalnej.

------------------------------------------------------------

Krzysztof J. Pawłowski, dr hab., filozof. W latach 1984–2010 związany z Instytutem Filozofii Uniwersytetu Śląskiego. Wykładał również do 2000 roku w Instytucie Filologii Orientalnej Uniwersytetu Jagiellońskiego z przerwą na trzyletni staż naukowy w Indiach (Banaras Hindu University, październik 1987– czerwiec 1990). Obecnie adiunkt w Katedrze Filozofii Boga i Religii Akademii Ignatianum w Krakowie.

Autor książek: Wąska ścieżka prawdy. Rozważania na podstawie filozofii jogi klasycznej oraz nauk św. Jana od Krzyża (Kraków 1996), Dyskurs i asceza. Kształtowanie człowieczeństwa w kontekście mistyki filozoficznej (Kraków 2007). Pod jego redakcją ukazał się tom Benares a Jerozolima. Przemyśleć chrześcijaństwo w kategoriach hinduizmu i buddyzmu (Kraków 2007).